Wiesci z Sukuty

Jestesmy caly czas w Gambii, w zasadzie w jednym regionie, oczekujemy na


wizy do kilku krajow, mamy juz wize do Gwinei, jutro bedzie pieczatka do


Senegalu, do Sierra Leone powinnismy dostac kolejnego dnia, potem ruszymy


wzdluz rzeki i na granice. Ale od poczatku...


Banjul, stolica Gambii, wyglada jak opuszczone przedmiescie, ulice swieca pustka


i jakims nieszczesciem, po ktorym miastu trudno wrocic do zycia. Slupy przy


autostradzie biegnacej z lotniska oplataja plakaty dwoch prezydentow mowiace


o przyjazni gambijsko - tajwanskiej.
Tuz po przylocie zabieramy sie zielona taksowka z lotniska do schroniska YMCA


w Serrokundzie- miasteczku obok.
Tutaj widac prawdziwe zycie, market, tlumy sprzedawcow, taksowek, geli-geli,


lokalnych busikow, ktore trabia i jezdza w jakims chaosie, jednak wszystko i tak


jest jakby mniejsze i bardziej przyjazne, stwierdza Kasia, ktora dziwi brak krat


w oknach i kultura jazdy- ma inne doswiadczenia z Kenii i Ugandy.
Nam wszystko wydaje sie znajome.
Zmeczeni noca na Gatwick i 6 h lotu  zasypiamy w momencie w pokoikach.
Nastepnego dnia przenosimy sie do Sukuty, rozbijamy namiot na campingu


prowadzonym przez Holendrow i spotykamy sie z Laminem, znajomym z Couch


Surfingu. Lamin prowadzi nas do swojego domu, ugaszcza posilkiem, trudno


nam sie nadziwic i najesc pysznosciami lokalnej kuchni. Sa to co najmniej trzy


rozne dania, ktore spozywamy tradycyjnie rekami, salata z ryba, mango z ostra


papryczka chili, ryz z pikantnym sosem, fasolka... Nazwy potraw szybko


umykaja pamieci, ale przepisy na pewno uda sie zdobyc :)  Lamin jest troche po


30 stce i ma juz spora rodzine, 4 dzieci, swoj interes; jego zona sprzedaje lokalnej


spolecznosci posilki wczesnym rankiem i poznym wieczorem, jest bardzo zajeta,


nic dziwnego skoro tak swietnie gotuje.
Caly kolejny dzien spedzamy z zaprzyjazniona juz rodzinka- bracmi, siostrami


Lamina i ich dziecmi , na dziedzincu domostwa, pod magowcem. Saczymy


zielona chinska herbate, przygotowana na sposob marokanski, godziny umykaja


leniwie.
Nastepnego dnia jedziemy na polwysep Barra. Prom, ktorym plynelismy


strasznie bujal, wysokie fale budzily wyobraznie. Na ladzie odwiedzilismy fort


Bullen, pierwszy na naszej dlugiej liscie. Fort ten zostal zbudowany w 1807 roku


juz jako budynek abolicjonistow, Brytyjczykow, ktorzy postawili go , by strzec


przed wplywaniem do zatoki statkow-niewolnikowcow. Przewodnik opowiada


nam ciekawe historie i zacheca do odzwiedzenia wyspy James (teraz Kunta


Kinte Island) oraz muzeu narodowego. Nie ominiemy ich na pewno.


Dzis chowamy sie w naszym schronisku, jest strasznie goraco, poniewaz mamy


juz odniesienie do afrykanskich temperatur, slowo strasznie wydaje sie nie


opisywac zjawiska ;)  Wszyscy nas strasza pora deszczowa, im dalej w lad tym


gorecej. W Sierra juz podobno leje, w Gwinei ma sie zaczac w lipcu, moze uda


nam sie uciec przed deszczem tam.
Poza tym jest wspaniale, camping jest sympatyczny, spimy w namiocie pod


palmami, ktore robia wiele halasu, wiatr podnosi ich suche liscie w gore i w dol,


Adonis, pies wlasicieli lazi leniwie miedzy okraglymi domkami, zebrze z kotami o resztki jedzenia. Co chwila jakis kolorowy ptaszek przysiada na zielonych skwerkach, muszle strzelaja pod stopami.
Do nastepnego. Odezwiemy sie za czas jakis :)


Ps.
Niestety zgubilam swoj telefon, takze kontakt ze mna teraz na telefon Krisa...
:)